Advocaat Gerald Roethof: "Ik werd onterecht beschuldigd van het lekken van informatie."

Strafrechtadvocaat Gerald Roethof schuift aan in Real Talk met Fernando om te praten over versleutelde berichten, corruptie, Etnisch profileren, jaloerse collega's, Inez Weski, omgaan met riooljournalisten, drugszaken, verlies van zijn vader en omgaan met racisme en discriminatie.

Strafrechtadvocaat Gerald Roethof werd beschuldigd van het lekken van informatie. In maart 2024 besloot de Raad voor Discipline om de bekende strafrechtadvocaat voor zes weken te schorsen. Gerald Roethof is uiteindelijk in hoger beroep vrijgesproken van het lekken van informatie. 

Het Hof van Discipline vindt dat niet met voldoende zekerheid kan worden vastgesteld dat Roethof degene is geweest die de informatie heeft gelekt. 

👉  Klik hier om het hele gesprek te bekijken op YouTube

Roefhof: Ik had moeite met die beschuldiging

NandoLeaks: Niet zoveel aandacht ervoor, en dat het eigenlijk wordt weggemoffeld. Wat vind je zelf daarvan? Hoe heb je er zelf naar gekeken?

Ik heb altijd gezegd dat je als advocaat goed moet nadenken als je gaat praten over jezelf. Want, zeg ik altijd: "Only a fool is his own lawyer." Maar ik ga het wel doen in deze zaak. Ik ga het wel doen.

Die zaak speelde en ik heb er extreem veel moeite mee gehad. Ik heb het niemand laten zien. Terug uit mijn jeugd, hè? Ik denk: "Ik ga het mensen niet laten zien, de buitenwereld niet." Dus ik lachte gewoon en deed mijn ding.

NandoLeaks: Wat deed het met je dan, toen je dat hoorde?

Kijk, waar het om gaat, is niet zozeer dat ik het hoor, maar hoe het gebracht is. Het is iets wat eigenlijk al vier jaar speelde.

Je hebt een vorige deken gehad. De deken is dan een soort "advocatenbaas" die toezicht moet houden. De deken zelf heeft vaak geen verstand van het strafrecht. Vaak zijn het advocaten die uit de civiele sector komen, van grote kantoren die zaken doen voor grote bedrijven. Van strafrecht hebben ze vaak geen kaas gegeten, maar ze worden ondersteund door strafrechtjuristen.

De vorige deken heeft met die zaak niets gedaan. Die worden door wel ondersteund door bepaalde juristen. en heeft er niets mee gedaan. Hij heeft zelfs gezegd: "Ja, we weten hoe die lieden kunnen praten."

Waar het om gaat, is dat op een gegeven moment enkele gesprekken door een agent aan een officier van justitie zijn gegeven. Die officier heeft ze doorgestuurd naar de deken. De vorige deken heeft het laten liggen. Nieuwe deken, nieuwe portefeuillehouder... waarom het vandaan komt, naar buiten is gekomen, weet ik niet. Ik ga ook niet speculeren. Dat moet ik gewoon niet doen.

De zaak is toen opnieuw opgerakeld. Er kwam een gesprek en ik dacht: "Na dat gesprek sluiten ze de zaak. Ze hebben ook wel door dat dit niets is." Aan het einde van het gesprek werd op een gegeven moment gezegd—ik parafraseer, want ik heb het gesprek niet opgenomen:

"We willen een soort proefproces starten om te kijken hoe wij moeten omgaan met deze vorm van bewijs."

En ik dacht: "Als je een proefproces wil starten, heb ik geen zin om een proefkonijn te zijn." Eerlijk zijn, ja toch? Ik wil alles zijn, maar geen proefkonijn.

Op het kantoor van de deken werd besloten: "We gaan de zaak voor de tuchtrechter brengen." Wat je eigenlijk ziet, is dat zaken bij de tuchtrechter niet op een persrol staan. Kijk, strafzaken staan op een persrol, zodat de pers kan kijken: "Wat is er deze week interessant?" Maar tuchtzaken niet. Je hebt geen persrol.

Teleurgesteld in Umberto Tan

Elke maand komen advocaten voor de tuchtrechter, maar je zal daar nooit een journalist bij zien, want ze worden niet geïnformeerd. Wat ik gehoord heb, is dat de journalist die bij mijn tuchtzitting zat, getipt werd vanuit de Orde.

Voordat die zaak speelde, was er een advocatenfeestje.

Daar zou iemand vanuit de Orde hebben gezegd: "Roethof praten... wat zal de pers hiervan smullen als deze zaak naar buiten komt."

Dat is mij ter ore gekomen. Dus ik wist eigenlijk al: de pers zal er zijn. Ze zijn er nooit, maar ik wist het... en de pers was er natuurlijk.

Toen werd het extreem groot gebracht: alle kranten, tv-programma's, nieuwsitems, geschreven pers, internet, noem maar op. Grote koppen: "Roelof verdacht van lekken." Talkshows aan de lijn. Nog nooit ben ik door zoveel talkshows tegelijkertijd benaderd.

Ik heb toen gezegd: "Nou, ik kom niet, even niet. Dat heeft toch geen zin. Ik kan zeggen wat ik wil, maar een rechter moet zich uitspreken. Dus wat voor zin heeft het dan om te gaan?"

Bovendien... we kunnen emoties wegstoppen, maar we blijven mensen. We blijven emoties hebben.

Uiteindelijk heb ik toch gedacht: De beeldvorming is zo eenzijdig.

Advocaat meneer Spong... welke talkshow zullen we kiezen? "Wil je gaan, of wilt u gaan?" Ik zeg altijd "u" tegen meneer Spong. Hij zei: "Laten we dat doen." We kozen voor de talkshow van Umberto. We dachten: "Nou, weet je wat, een donkere man... en ik denk niet in zwart-wit, maar toch denk je: donkere man, laten we dat doen."

Achteraf gezien... ik heb het geweten. Ik maak van mijn hart geen moordkuil. Ik heb in die periode heel veel reacties gehad. Ik heb veel mensen gezien. Hoe ze zich hebben opgesteld tegen mij.

Wat ze over mij hebben gezegd—of naar mij toe, eigenlijk. In mijn gezicht? Nee, niemand. Durven ze nooit. Achter mijn rug? Wel.

NandoLeaks: Wat hoor je dan?

Mensen denken: "Nou, hij zal het wel gedaan hebben." Of: "Eindelijk is zijn grote mond gesnoerd."

Dat soort dingetjes. En: "Ik hoop dat hij van het toneel verdwijnt." Allemaal onzin. Maar goed, I don't care. We weten dat we lovers hebben en haters, sowieso. Als je geen haters hebt, doe je iets niet goed.

Maar het komt toch wel binnen, want dit is jouw passie. Dit is jouw werk.

Wat echt binnenkwam, was die show van Umberto. De manier waarop hij het bracht... Ik ben er gewoon heel open over. Lacherig doen, alsof ik al schuldig was. In zijn uitzending een item brengen van iemand die geen liefde heeft voor de advocatuur: Johan van de Heuvel. Die zei: "Hij staat bekend als een knoeier." Grote onzin. Maar het werd prominent gebracht.

Ik heb me toen zwaar aan hem geïrriteerd. En ik irriteer me niet snel aan mensen. Ik had al verwacht dat John van de Heuvel zo zou doen, maar van Umberto niet. Dat was echt een teleurstelling.

Vrijspraak

De uitspraak was uiteindelijk een vrijspraak.

Na de uitzending werd ik gebeld door zijn producer: "Wat vond je ervan?"

Ik zei: "Helemaal niets."

"Oké, maar wil je de volgende keer dan wel in de uitzending komen? Bijvoorbeeld bij de uitspraak? We hebben echt een plekje voor je."

Ik moest erover nadenken.

De eerste uitspraak: schuldig aan lekken. Opnieuw alle kranten, talkshows... Uitgenodigd, maar ik wilde niet komen. Producer bleef aandringen: "Wil je echt niet komen? Er is echt een plekje voor je. Je mag komen wanneer je maar wilt."

Maar bij de vrijspraak? Geen pers aanwezig. Geen pers gebeld.

Voor de uitspraak was er nieuwe informatie boven water gekomen. De politie had namelijk zeer belangrijke informatie achtergehouden. Ze maakten een selectie uit honderden berichten en kozen alleen de belastende eruit. De ontlastende berichten, waarin de jongens zeiden: "We krijgen geen informatie, we zien geen bewijs, we krijgen geen stukken, waarom niet?"—die gaven ze niet mee.

De eerste rechter had die informatie niet. En heeft, naar mijn mening, deels op onderbuikgevoel geoordeeld.

In hoger beroep kwam alle informatie boven tafel. Geen pers gebeld. Uitspraak: vrijspraak. Nog steeds geen pers.

Ik heb uiteindelijk zelf journalisten geïnformeerd. Jelle Tielemans had het destijds groot gebracht. Ik belde hem: "Jelle, jij moet dit nu herstellen."

Hij deed het. Daar ben ik hem dankbaar voor.

Ook anderen heb ik benaderd: de Telegraaf, RTL Nieuws. Sommigen hebben het netjes opgepakt. Uiteindelijk is het alsnog gebracht.