Op 25 januari herdenken we Shrinivási (1926–2019), de dichter van de ontmoeting. Zijn werk blijft spreken, juist waar talen, culturen en spiritualiteit elkaar raken. Buláhat is daarvan een indringend voorbeeld: het eerste gedicht ooit geschreven in het Sarnami, zacht en zoekend, als een stem in de nacht. Lees verder over Shrinivási bij Caraïbisch uitzicht .
Het gedicht is op muziek gezet door Dave MacDonald, met zang van Lucas Shepherd en spoken word door Raj Mohan. De uitvoerende musici zijn Robin van Geerke (piano), Dave MacDonald (elektrische gitaar), Adinda Meertens (contrabas), Yoran Vroom (drums), Sanne Landvreugd (saxofoon), Niti Ranjan Biswas (tabla) en Armando Vidal Sanches (percussie). De video maakt deel uit van de dvd De stilte van het ongesproken woord (Tiri fu den wortu di no taki).
Buláhat (Sarnami)
Kaun rátri men hamke boláis hai?
Aváj báhar se dhire se áil hai
Málum ná hai kaun pukáris
Káheke hamár dvár par áil hai.
Nautá lekar… sáit náu hai
Gussáike ke jáne phir laut gail
Saramse – álas ham – rah gaili.
Kaun rátri men hamke boláis hai?
Andhyár men cirág lekar
Merhi par se á pukáris
Jabáb deli gadgad dil se
Usko jo hamár Bhagván hai.
De roep in de nacht
Wie heeft mij geroepen in de nacht
Het geluid kwam nauwelijks hoorbaar van buiten
Het ontgaat mij wiens stem het is
Waarom kwam hij toch op mijn erf?
Was het de náu soms met de bekende boodschap*
Wie weet ging hij onthutst terug
Vol schaamte bleef ik, de trage, achter.
Maar wie heeft mij toch in de nacht geroepen?
In het donker, de lamp in de hand
Riep hij op de dam tussen de dhán*
Ik antwoordde met een vreugdevol hart
Hem, die mijn Bhagván is.
Verklaring:
* náu: barbier, traditioneel degene die nieuws in een dorp rondbrengt
* dhán: padi (rijst op het veld of in de aar)
Toelichting:
In dit gedicht roept iemand de spreker in de nacht. De nacht en het zachte geroep symboliseren mysterie en een spirituele oproep, terwijl de lamp licht en leiding vertegenwoordigt. De “dam tussen de dhán” verwijst naar een dijk tussen rijstvelden, een concreet Surinaams-Hindostaanse beeld dat de grens tussen het dagelijkse leven en het spirituele markeert. Uiteindelijk herkent de spreker de oproeper als Bhagván, een term voor God of een geliefde, heilige gids. Het gedicht verweeft zo alledaagse werkelijkheid met persoonlijke devotie en mystieke ervaring. Voor meer informatie over Shrinivási zie deze bron.
