Babs Gons – Ieder draagt een eigen taal: spoken word als collectieve stem
|
| Foto: videostill |
“Wie mag de taal bezitten? Wie mag aan de taal zitten?”
Met de korte film Ieder draagt een eigen taal sluit dichter en performer Babs Gons haar periode als Dichter der Nederlanden (2023–2025) af. Ze brengt zeventien performancedichters samen in een collectief spoken word-statement over taal, macht en meervoudige identiteit in Nederland. De publicatie van deze video valt samen met het op handen zijnde Winternachten Literatuurfestival op 22 januari, waar Babs Gons uiteraard aanwezig zal zijn. Zo verbindt de film het archief van haar Dichter-der-Nederlanden-periode met een actuele festivalervaring.
Geen solo, geen uitleg, geen eenduidig antwoord. Wat ontstaat is een gedeelde taalruimte waarin woorden functioneren als erfgoed, verzet én zorg. De film laat zien hoe taal niet vastligt, maar voortdurend wordt onderhandeld — net als de gemeenschappen die haar dragen.
Taal als thuis en als grens
“Ieder draagt een eigen taal,” klinkt het herhaaldelijk. Taal wordt hier niet opgevat als abstract systeem, maar als iets dat je meedraagt: in je lichaam, in je geschiedenis, in je relaties. Het is de taal van ouders en voorouders, maar ook van verlies, migratie en verlangen.
In de film fungeert taal tegelijk als schuilplaats en als confrontatie. Ze biedt houvast, maar roept ook vragen op over eigenaarschap, norm en uitsluiting. Wie bepaalt welke taal telt — en wie gehoord wordt?
“Laat mij de taal van dit land tot op het kale bot uitkleden.”
Wij een meervoud
Een terugkerend motief in de film is het meervoud. “Wij een meervoud” is hier geen slogan, maar een praktijk. De film verzet zich tegen het idee van één normatieve taal of identiteit en ontvouwt een polyfonie van stemmen: dichters, activisten en performers die hun namen dragen “als een conversatie”.
De taal beweegt tussen moedertong en vadertaal, tussen Nederlands en alles wat daarin doorklinkt. Soms zacht, soms schurend. Niet statisch, maar als een dans — voortdurend in beweging tussen nabijheid en afstand.
Bekijk de film
Spoken word als verzet én zorg
De film weigert simpele antwoorden. “Als een taal meer vragen oproept dan antwoorden geeft, ondervraag ze,” klinkt het. Spoken word wordt hier niet gepresenteerd als uitleg, maar als praktijk: een manier om samen te blijven, ruimte te maken en elkaar te blijven noemen — ook in afwezigheid.
Taal draagt niet alleen vuur, maar ook water. Ze kroelt, knarst en kruipt. Ze is zwaar gerend door oordeel en geschiedenis heen. Juist daarin schuilt haar kracht: als levend archief en als plek van zorg.
